Tectum Journaal – mei 2016

Hoe is het gekomen?

Henk: “Ik werkte in loondienst bij een dakbedekkingsbedrijf. Het vak heb ik er in de praktijk geleerd. Binnen een jaar was ik voorman. Met de eigenaar kon ik lezen en schrijven. Toen deze het rustiger aan ging doen, werd er een bedrijfsleider aangetrokken. Daarmee kon ik niet door één deur. Ik heb de knoop doorgehakt en ben voor mijzelf begonnen. Dat was vlak voor het begin van de crisis. Toch heb ik geen moment spijt van die keuze gehad. Vanaf dag één waren er opdrachten.”
Quincy: “Ik heb een foto dat ik als jochie met Pampers om op het dak sta. Voorbestemd? Nee, het was mijn ambitie niet. Ik wilde eigenlijk het leger in. Dat lukte niet. Op school was ik geen lieverdje en niet te houden. Ik moest naar een speciale school in Eindhoven waar ik certificaten voor houtbewerking heb behaald maar geen diploma. Mijn vader heeft toen via het Ministerie geregeld, dat ik in zijn onderneming kon worden opgeleid. Vanuit de school in Eindhoven werd dat begeleid. Daarvoor kwamen ze één keer per week langs om te beoordelen of het goed ging.”

Hoe ging het verder?

Quincy: “Vanaf mijn vijftiende jaar ben ik aan de slag voor mijn vader. Mijn zus heeft ook nog in dit bedrijf gewerkt. Eveneens als dakdekker. Ze werkt nu in de gezondheidszorg, maar mist het dak nog elke dag. Haar man werkt trouwens ook in dit bedrijf. Ongeveer drie jaar geleden polste een opleidingsadviseur van TECTUM mij voor een vakopleiding. Dat vonden mijn vader en ik een slim idee, dus ben ik daaraan begonnen. Dat beviel goed. Ik kwam bij TECTUM met alle facetten van het vak in aanraking. Hartstikke leuk. Een hoop dingen die ik van mijn vader in de praktijk had geleerd, zag ik terug in de theorie op school. Daarop was ik trots. Na niveau 2 volgde niveau 3 en nu zit ik naast mijn vader in de OKDKader. Dat vind ik best bijzonder.”
Henk: “Ofschoon ik nog steeds vind dat de praktijk de beste leerschool is, zag ik dat Quincy gedurende de opleidingen in zijn vak aan het groeien was. Vanuit de theorie heeft hij anders naar de praktijk leren kijken. Ik heb dat nu ook van hem geleerd. Het mooie van TECTUM vind ik dat ze er aan bijgedragen hebben dat Quincy zijn weg heeft gevonden. Hij is zelfverzekerder en ook volwassener geworden. Na niveau 3, stond voor mij vast dat hij de kaderopleiding moest doen. Quincy stond niet te springen. Hij was een beetje klaar met school. Uiteindelijk, mede door toedoen van de docenten van TECTUM, ging hij overstag. Toen heb ik me afgevraagd waarom ik niet zelf zou deelnemen aan de OKD-Kader? Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb mij ingeschreven voor de module ‘Calculeren en offerte lezen’. Vier avonden zit ik daarvoor samen met mijn zoon in de klas. Ik moet zeggen, verrassende leerstof. Ik steek er een hoop van op.”

De toekomst?

Quincy: “Ik ben een huis in Reusel aan het bouwen. Verder is het de bedoeling dat ik op een dag de zaak van mijn vader zal overnemen.”
Henk: “Toch heb je de toekomst niet in de hand. Twee jaar geleden kreeg ik een zwaar ongeluk waardoor ik acht maanden buitenspel stond. Zoiets verzin je niet. Quincy en de rest van het personeel hebben toen alle zeilen bijgezet om de onderneming overeind te houden. Dat is gelukt en daarvoor ben ik ze nog steeds dankbaar.”